- BC.Mixed

- jaaroverzichten 1991 t/m 2011

- trainers en sporthallen door de jaren heen

- clubblad

- HBB competitie

- badmintonsport

- jeugdcommissie

- fabicage veren shuttles

Joop Kerkhof werkte eind 1960 samen met o.a. Louis van Gestel (zoon van de toenmalige gemeenteontvanger), Maria Muller (van Chinees-restaurant Woo Ping) en Leo Prüst (van de textielzaak in de Kerkstraat) bij schroefbouten en klinknagelfabriek Piet van Thiel en Zonen op kantoor. Een broer van Maria Muller, John, trainde in Eindhoven een badmintonclub, nl. BC DAF. John Muller wilde eigenlijk liever in Beek en Donk gaan trainen en had dit idee aan Maria verteld. Op zeker moment waren Louis, Leo en Joop bij Maria in de telefooncentrale ?op bezoek?, toen Maria met het idee van haar broer op de proppen kwam. Op dat ogenblik was de interesse daar en voelden allen wel voor het idee om iets aan sport te gaan doen, badminton. Om echter van start te kunnen gaan moesten er leden komen en deze werden door middel van een snel gefabriceerd aanmeldingsformulier, dat in Beek en Donk verspreid werd, opgeroepen. Op woensdag 11 januari 1961 vond de officiële oprichtingsvergadering plaats en het eerste bestuur werd als volgt gevormd: voorzitter Louis van Gestel secretaris Joop Kerkhof, penningmeester Leo Prüst en bestuurslid Henk Verhappen. 

De vereniging telde toen 19 leden en de eerste training vond plaats op zaterdag 14 januari 1961 in de kleine zaal (!!) van Toon Heinsbergen op de Donk. In deze zaal lagen geen lijnen en de baan moest enigszins schuin gelegd worden met zelf meegebrachte tape. Doordat de zaal erg laag was sneuvelden er al vrij snel enkele mooie lampen en dat was aanleiding om snel uit te zien naar een echte gymzaal, maar waar? Om de eerste centen binnen te krijgen werd besloten om de contributie te bepalen op 50 cent per lid per week. Tevens zouden donateurkaarten verkocht worden en getracht om een ?beschermheer? te vinden. Ook een dansavond behoorde tot de inkomstenbronnen. Een week na de oprichtingsvergadering,. 17 januari 1961 werd de officiële naam gekozen voor de vereniging. Uit een aantal suggesties kwam uiteindelijk de naam ?BC. Mixed Beek en Donk? als definitief te voorschijn. Deze naam was opgegeven door John Muller, die hiermee een presentje in de wacht sleepte. De eerste stappen op de lange weg waren, zeer georganiseerd, gezet.

Toen de zaken na ongeveer drie maanden eenmaal goed draaiden, vond het voorlopig eerste bestuur de tijd daar, om af te treden en de ledenvergadering het definitieve bestuur te laten kiezen. De enige wijziging die optrad met het voorlopig bestuur, was het secretariaat. Dit kwam in handen van Gerry Sterken. Ook de trainingstijd ging (voorlopig) naar de woensdagavond en de trainingsruimte werd gevonden in Helmond. Per september 1961 was dit weer zaterdag en wel in de gymzaal van de St. Joseph-parochie aan de Bakelsedijk. In hetzelfde eerste halfjaar sloot Mixed zich aan bij de Helmondse Badminton Bond. Met twee teams werd in seizoen 1961/1962 voor de eerste keer deelgenomen aan de competitie. Voor de eerste keer voorwaar geen slecht begin! Naast de training op de zaterdag in Helmond, werd in Gemert een zaal gehuurd voor de vrijdagavond. Echter, er lagen weer geen lijnen in. Elke vrijdagavond, weer of geen weer, togen alle leden van Mixed naar Gemert. Eerst werden met krijt globaal de lijnen aangegeven en dan begon de training. Dit kon natuurlijk niet lang duren en met ingang van. september 1963 werd weer in Helmond gespeeld in zaal De Zuid. De resultaten van stug trainen en in weer of geen weer op de fiets of op de brommer naar Helmond komen, bleven dan ook niet uit. In 1964, tijdens de kampioenschappen van de HBB op 18 en 19 april, sloeg Mixed de grote slag. Maar liefst 15 van de 16 eerste prijzen werden door Mixedleden behaald, evenals 4 tweede prijzen, 1 derde prijs en de wisselbeker. Voorwaar een grandioos succes.

Het succes was echter nog niet op. In datzelfde seizoen, werd het B-team ongeslagen kampioen in de HBB-competitie en het A-team eindigde in de middenmoot. En dat alles met 15 leden! Een jaar later, in 1965, stond BC Mixed wederom in de belangstelling. Twee zaken trokken duidelijk de aandacht. Op de eerste plaats het te organiseren HBB-toernooi en op de tweede plaats de competitie, waar zowel het A-team als het B-team, opstormden naar het kampioenschap. Het toernooi werd gehouden in de sporthal van de Artex in Aarle-Rixtel en voor het eerst in de historie van de HBB werd op 6 banen tegelijk gespeeld. De wedstrijdcommissie bestaande uit Fien Strik, Ben Weeber, Leo Lijst, Joseph v/d Heuvel en Joop Kerkhof, presteerde het om, ondanks het feit dat zij geen ervaring hadden in de organisatie van een dergelijk evenement, het toernooi tot een groot succes te maken. Complimenten kwamen dan ook van alle deelnemers. De wisselbeker ging naar Never Down met 95 punten. Mixed werd 4e met 55 punten. De tweede belangrijk gebeurtenis had net voor het toernooi plaatsgevonden, namelijk het kampioenschap van het A-team en B-team in de competitie seizoen 1963/1964 van de HBB!!! Beide teams werden in besloten kring gehuldigd en na afloop van het toernooi nog eens door de HBB. Met deze geweldige successen en de goede resultaten behaald op andere toernooien, ging BC Mixed zich opmaken voor de viering van het eerste lustrum.

Het eerste lustrum van Mixed werd gevierd op 15 januari 1966 in Eindhoven en Geldrop. Bij Pom Lai werd gezellig ?getafeld? en in Geldrop werd in herberg ?t Hout de avond verder doorgebracht met kegelen en een gezellig samenzijn. Naast deze feestavond werd nog een intern toernooi georganiseerd. Alle leden kregen een lustrum-medaille en de diverse winnaars uiteraard hun prijs. Na enkele rustige jaren, behaalde in 1968 het B-team wederom het kampioenschap in de HBB competitie. Ook werden op toernooien diverse prijzen behaald, zodat het erop leek dat de toekomst van Mixed verzekerd was, zeker omdat men in 1967/1968 de nieuwe gymzaal aan de Otterweg betrok en dus eindelijk ?thuis? was. Echter, hoe anders zou het gaan.

Mixed raakte in een stroomversnelling die snel bergafwaarts ging en op 7 september 1970 stond er op de agenda van de jaarvergadering onder punt 5: ?Opheffing BC Mixed?? De animo en interesse was zodanig gedaald, dat Mixed nog slechts 11 leden telde. Reden genoeg om het bijltje erbij neer te leggen. Dit gebeurde echter niet en men bleef vechten voor het voortbestaan van de vereniging. Ondanks alle goede bedoelingen liep het ledental in de zomer van 1971 weer terug. Nu van 11 naar 8 leden! Het tij keerde echter en een half jaar later had Mixed weer 16 leden. Door deze tegenslagen kon men zich uiteraard geen gekke dingen permitteren en daarom deed men het bij Mixed dan ook zeer rustig aan en bouwde de vereniging langzaam weer op naar het oude niveau. Een zeer verstandig en wijs besluit. Door al deze verwikkelingen is de viering van het 10-jarig jubileum zeer bescheiden gevierd.

In 1972 werd sporthal ?t Anker geopend en Mixed kon nu pas echt goed aan haar uitbreiding gaan werken.Het ledental steeg zeer snel en men zag de toekomst weer zonnig in. Na een korte afwezigheid bij de HBB zocht men opnieuw aansluiting. In het bestuur pakte men de zaken goed aan en evenals bij andere HBB verenigingen kwam bij Mixed het jaarlijks terugkerend toernooi op de agenda. Deze toernooien kwamen elk jaar opnieuw weer goed uit de verf en de naam van BC Mixed kreeg eindelijk weer een vertrouwde klank. Competitiekampioenen zaten er echter door de verjongingskuur niet meer in, maar ondanks dat werd elk jaar weer met enthousiasme aan de competitie deelgenomen. In de jaren 1972 t/m 1975 vonden er door de ?reorganisatie? nogal wat wisselingen in het bestuur plaats en van de jaren 1975 t/m 1979 ontbreken zelfs de notulen. Deze zijn niet gemaakt! De geschiedschrijving ten spijt werd toch door de diverse besturen stevig gewerkt aan de groei van Mixed. Ook de jeugd kreeg een kans, zodat er met een flinke jeugdgroep getraind kon worden.

Toen dan eindelijk in 1980 de nieuwe sporthal, d'n Ekker, in gebruik werd genomen was BC Mixed eindelijk echt ?thuis?. De vaste vrijdag bleef behouden en de toeloop van leden liet dan ook niet op zich wachten. De groei was onstuimig, zodat zelfs een wachtlijst aangelegd moest worden. De training onder leiding van Ad Lavalette (voor de competitiespelers) en Mari vd. Kerkhof (voor de recreanten/beginners) kon nu professioneel aangepakt worden. BC Mixed kon zich met een gerust hart op gaan maken voor de viering van het 20-jarig bestaan. De feestavond alsmede de discomiddag voor de jeugd van 1980 waren een groot succes. Het 20-jarig bestaan werd in besloten kring gevierd. Toch was het hoofdbestuur van de Helmondse Badminton Bond aanwezig voor een felicitatie. Als blijvende herinnering werd een wandbord met opschrift overhandigd aan voorzitter Jan Driessens. Ook werden lovende woorden gericht aan het bestuur van Mixed. Lovende, maar ook waarderende woorden in verband met het feit dat men Mixed zo groot heeft gemaakt en zodoende veel mensen de gelegenheid geeft om aan gezonde ontspanning te doen. De kruitdampen van de feestavond waren nog niet opgetrokken of er moest alweer gewerkt worden aan het grote toernooi van 8 maart 1981. Een eendagstoernooi omdat de zaal op 7 maart niet beschikbaar was. Door deze beperking koos het bestuur voor een toernooi voor recreanten en voor C-spelers. Een gedurfde en unieke opzet die bij het HBB bestuur waardering vond en in een later stadium ook bij de verenigingen, gezien het grote aantal inschrijvingen. Evenals met het eerste toernooi op 6 banen, had Mixed nu dus ook de primeur van een recreantentoernooi. Het toernooi is door het bestuur in zeer goede banen geleid en de diverse winnaars namen vermoeid, maar voldaan hun prijs in ontvangst. De grootste verrassing was het wisselen van de wisselbeker, door BC Mixed zelf! De bondsgedelegeerde overhandigde de beker aan de gelukkige voorzitter. Na het toernooi kwam dan weer de zorg voor de competitie 1981/1982. De teams moesten weer op tijd aangemeld worden voor het nieuwe seizoen.

1981 was het jaar waarop het clubblad Minimiks het daglicht ziet. De vereniging telt in dat jaar 117 leden. In het bestuur vindt een wisseling plaats, Rien van Kessel neemt het penningmeesterschap over van Gerrit Swarts. Na jaren wordt de contributie verhoogd van f10,00 naar f12,50. Er wordt een zaalwacht in het leven geroepen. Dit gaat lange tijd goed, maar na verloop van enkele jaren wordt de interesse en de noodzaak steeds kleiner, waardoor de zaalwacht verdwijnt.
Ook in 1981 (op 7 sept.) vindt de installatievergadering plaats van de Technische Kommissie, onder voorzitterschap van Joop Kerkhof. Ala taakomschrijving staan in de notulen van de TK: organiseren van interne toernooien (rekreanten, kompettiiespelers, pupillen, jeugd,  carnaval en jeugdcarnaval), jaarlijks groot toernooi, maar ook komopetitie-indeling, materiaalbeheer, statistieken, zaalwacht, lotto, feestvond, refepties en geboorten, encrondbrengen klubbladen. Een belangrijke kommissie die het bestuur veel werk uit hand zou gaan nemen. Joop Kerkhof zou als voorzitter van de TK voortaan ook deelenem aan e bestuursvergaderingen.
Later werd deze kommissie opgedeeld in verschillende werkgroepen; spelersrad, toernooikommissie, redaktie, jeugdbegeleiding en BAK. Op de ledenvergadering in 1981 werd afgesproken dat de wedstrijden in de zal tot 21 punten gaat met een maximum van 20 minuten. Daarna moet van baan gewissled worden. Een zaalwacht zou de kontrole hierover hebben.

Tijdens de algemene jaarvergadering van september 1982 wordt een nieuw huishoudelijk reglement vastgesteld. De HBB zet zich in om de competitiespelers ?gepaste? sportkleding te laten dragen. Mixed heeft hier moeite mee, maar probeert zich aan de reglementen te houden.In 1984 gaat de contributie weer omhoog, naar f15,00. Op dit bedrag blijft de contributie lang staan, zoals we weten. Dora Polman wordt opgevolgd door Ellen Toussaint (thans van Leuken) en de technische commissie wordt vervangen door diverse kommissie, waarvan de (toernooi- en feeskommisse de eersten waren. Tijdens deze jaren werden nieuwe aktiviteiten ontplooid zoals de Nieuwjaarsreceptie. Men had toen een diskussie over hoe h bestuur zich tijdens deze recepte zou moeten presenteren.

1986 is het jaar dat Mixed 25 jaar bestaat en het clubblad 5 jaar. Er wordt door veel mensen hard gewerkt om er een leuk jubileum van te maken. Een van de hoogtepunten is de aanwezigheid op de receptie van de drie oprichters, Leo Prüst, Louis van Gestel en Joop Kerkhof. Een ander hoogtepunt is het boekje over de geschiedenis van BC. Mixed van 1961 t/m 1986 dat door Jan Driessens is vervaardigd. Tijdens de ledenvergadering van september 1986 treedt Jan Driessens na 9 jaar af als voorzitter en wordt opgevolgd door Joop Kerkhof. De groei van het aantal competitieteams maakt het noodzakelijk om te trainen in drie groepen. De competitie in 1987 loopt uit op een hoogtepunt; Mixed 1 en 2 worden kampioen. Na 20 jaar is Mixed, onder trainer Igo Jongen, weer terug in de hoogste klasse van de HBB. Wilma Constant treedt uit het bestuur en Marjo Habraken neemt de lege plaats over. Reeds na twee jaar moet voorzitter Joop Kerkhof wegens gezondheidsredenen zijn taak neerleggen. Na lang zoeken vindt bet bestuur in de persoon van Willem-Jan van Ham een waardige opvolger. De training van recreanten vindt steeds minder belangstelling. Dit tot ongenoegen van de trainer en de wel geïnteresseerden. Voor de jeugd wordt een jeugdkamp georganiseerd, wat een succes is en om de twee jaar wordt georganiseerd.

Ter gelegenheid van het 30-jarig bestaan van Mixed wordt een verenigingsfoto gemaakt. De foto is net groot genoeg om alle aanwezigen erop te krijgen. Het seizoen 1990-1991 wordt een hectisch seizoen. De voorzitter moet verstek laten gaan vanwege zijn werk. Rien van Kessel is enige tijd waarnemend voorzitter. De nieuwe competitie indeling wordt door het bestuur geregeld. De leden krijgen een inspraakavond die uitloopt op een debacle. Er wordt in de vereniging veel gemopperd. Henny Spaan wordt de nieuwe voorzitter en blaast de competitiecommissie weer nieuw leven in. Ondanks dat BC Mixed beslist geen competitievereniging is, wordt de sfeer gezelliger als de competitie vlot verloopt.
op 23 juni 1989 wordt tijdens een buitengewone ledenvergadering besloten dat Mixed zich zal laten inschrijvern bij de Kamer van Koophandel en een rechtsgeldige vereniging zal worden.

Het is 1993 als Mixed wéér zonder voorzitter zit. Henny treedt wegens gezondheidsredenen en te drukke werkzaamheden af. Het blijkt tegen te vallen om een opvolger te vinden. Jan Driessens is echter bereid de vereniging de helpende hand toe te steken en wordt weer voorzitter. Na 15 en 13 jaar leggen respectievelijk Laurens van Kilsdonk en Rien van Kessel hun taken neer. De opvolgers zijn Maridy Daems en Peter van Leuken. Doordat het bestuur het te druk heeft wordt in april 1994 het zieken- en kraambezoek afgeschaft. Op 5 maart 1995 overlijdt een van de oprichters van Mixed, Leo Prüst.

Het is 1996, het jaar waarin zowel Mixed als het clubblad jubileerden, Mixed bestond 35 jaar en het clubblad 15 jaar. 1997 blijft ons in het gegrift omdat toen vanwege problemen met de beheerder van de kantine, deze voor een tijd gesloten is geweest. Want naast alle sportieve zaken is er bij Mixed altijd tijd voor een verzetje, voor activiteiten die niets met het badminton te maken hebben, en dat maakt de vereniging extra gezellig.

Het is januari 2001 waarin BC.Mixed 40 jaar en het clubblad 'Minimiks' 20 jaar bestaat. Deze jubilea worden uitbundige gevierd. Tijdens de ledenvergadering van oktober 2001 treedt Jan Driessens af als voorzitter en wordt benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Ruud Fransen wordt de nieuwe voorzitter van Mixed.

In oktober 2002 gaat de website van Mixed online. Een initiatief van Jan Driessens dat al gauw wordt opgepakt en voortgezet door Rien van Kessel. Berton van Asseldonk is de technische man en Rien werpt zich op als website beheerder. De foto's en het gastenboek vormen de twee steunpilaren van de site. In augustus 2003 wordt de site vernieuwd en gebruiksvriendelijker gemaakt. De technische man achter deze operatie is Stan vd. Heijden die als vaste medewerker toetreedt tot 'de makers van de website'. In oktober 2003 wordt het clubblad digitaal op de site gepubliceerd en op 12 oktober van dat jaar wordt overgegaan op een nieuwe provider en daardoor wordt het adres van de site veranderd in www.bcmixed.nl In januari 2011 opent Mixed haar jubileumjaar, BC. Mixed bestaat 50 jaar.

 

De ere-leden van Mixed op een rijtje ter gelegenheid van het jubileum 50-jaar Mixed: Jan Driessen, Joop Kerkhof, Dora Polan, Rien van Kessel, Ruud Fransen en Peter van Leuken

 

 

Trainers bij Mixed 

1961 John Muller
1965 Ben Weber
1974 Bob Villanueva
1976 Ad Lavalette
1984 Igo Jongen
1988 Jan Scheepers
1992 Igo Jongen
1994: Randalf Macare
1996: Frans Besouw
1997 Sandra Driessens (tijdelijk)
1997 Peter Flohr
2000 Thea Kluytmans (tijdelijk)
2000 Barry van Heerwaarden
2004 Hans Sweep
2005 verschillende Mixedleden
2006 Jos Vos
2006 Ruud van Katen
2007 Eric Pennings
2009 Thea Kluytmans 

Sporthallen van Mixed 

 

1961: kleine zaal van Heinsbergen, .diverse lokaties in Helmond (oa. zaal de Zuid Helmond) en gymzaal Mulo Gemert
1964: gymzaal Otterweg
1972: sporthal 't Anker
1980: sporthal d'n Ekker

In april 1974 werd onder voorzitter J. Coppens besloten om een clubblad uit te gaan geven. Het zou de voorganger worden van het huidige clubblad, 't Piepijzerke genaamd. De redactie bestond uit Mari Kerkhof en Jan Driessens. Het boekje werd samengesteld door Lenie v/d Burgt, Annemiek van Vijfeijken en Jan Driessens. Pas in januari 1975 kwam het tweede nummer uit. Het derde clubblad verscheen en het begon er naar uit te zien dat het levensvatbaar was, vooral door de inzet van de redactie. De onenigheid in de besturen, die zich regelmatig lieten vernieuwen, maakte het werken van de redactie niet gemakkelijk en zeker niet plezierig. Daarom werd besloten om met het clubblad te stoppen. Het blaadje heeft dus een erg kort leven gehad en nauwelijks de kans om uit te groeien tot een blijvend clubblad voor BC Mixed.

In augustus 1980 kwam de toenmalige voorzitter van Mixed, Jan Driessens, met het idee een circulaire uit te geven. De reden was de overgang van sporthal ’t Anker naar sporthal d’n Ekker. Daar lagen toen 9 banen in en daarom waren er meer leden aangenomen om de banen vol te krijgen en om de zaalhuur te kunnen betalen. Jan schrijft in de eerste stencil:
‘In minder dan een jaar is BC. Mixed gegroeid tot een vereniging met meer dan honderd leden. Dit heeft, zowel voor de leden als voor het bestuur, consequenties gehad. Vanuit een kleine microhal zijn we in het begin van dit seizoen verhuisd naar de grote sporthal waar we uiteraard erg gelukkig mee zijn. Deze overgang is echter, zoals u ongetwijfeld gemerkt zult hebben, niet zonder problemen gegaan. Een van die problemen die er ontstaan zijn is het gebrek aan contact tussen de leden en het bestuur. Om u beter op de hoogte te houden, wil het bestuur elke maand een circulaire uitbrengen met allerlei gegevens over de badmintonclub, zodat u op de hoogte kunt blijven van wat er bij BC. Mixed gebeurt, ook al bent u een paar keer niet op de training geweest. Het is geen echt clubblad, ook al kan het dit misschien wel worden. Maar voorlopig willen we het eenvoudig houden’ (einde citaat).

In totaal werden 3 stencils uitgegeven, in augustus, oktober en november. In de laatste stencil werd bekend gemaakt dat in het nieuwe jaar ‘het eerste echte clubblad van de persen gaat rollen’. Jan had drie mensen gevonden die de redactie wilde vormen; Dora Polman, Ellen van Leuken en Rien van Kessel. Het tikwerk werd verricht door Pete Brouwer en het drukwerk door Jan Coppens, allen lid van Mixed. De redactie bracht in januari 1981 het eerste clubblad uit dat vanaf het tweede nummer Minimiks ging heten. De achtergrond van deze naam was dat in een klein boekje (mini) een gevarieerd aanbod (een miks) van artikelen zou komen. De penningmeester, Gerrit Swarts, zag de kosten van de vereniging stijgen door de uitgave van het clubblad. Reden voor de redactie om op eigen initiatief advertenties te verzamelen, later geholpen door andere Mixedleden. De vergaderingen werden bij Dora gehouden; een eerste om de kopij te verzamelen en de week daarop een tweede om het clubblad daadwerkelijk te maken.

De eerste jaargang omvatte 272 pagina’s, de vijfde jaargang maar liefst 436! De redactie had enkele vaste rubrieken ingevoerd waardoor de inbreng van de eigen leden als aanvulling beschouwd kon worden. Hierdoor was de redactie minder afhankelijk van de goedwillendheid van de leden. De leden keken steeds meer uit naar de eerste vrijdag van de maand, want dan lag het clubblad in de zaal. Met name de (raster) foto’s die Jan Driessens verzorgde, verlevendigde het clubblad.

Door verhuizing van Pete Brouwer werd het tikwerk (op een echte oerdegelijke mechanische typemachine) overgenomen door Helma Oosthoek. Laurens van Kilsdonk nam de redactie veel werk uit handen door naamstickers te leveren. De tweede vergadering, het in elkaar zetten van het clubblad, bestond hoofdzakelijk uit knippen en plakken. Koppen boven artikelen werden gemaakt met wrijfletters en later met inktpennen en sjabonen. De redactietafel was altijd een grote puinhoop en het uitleggen van de A5-jes gebeurde gewoon op de grond. Jan Driessens verzorgde de jeugdhoek en kwam deze kopie vaak persoonlijk afgeven, meestal hielp hij de redactie dan nog wat mee. Deze beginjaren waarin de Minimiks tot een echt clubblad werd gekneed, waren niet alleen erg constructief maar vooral ook erg gezellig. Het tikwerk ging over van Helma naar Dora en daarna tijdelijk naar Rien. De redactie had de beschikking over enkele vaste schrijvers. Wie kent ze nog; Arie Ras (gedachtenprikkels, Mixed-fabeltjeskrant), André v/d Putten (tekeningetjes, strips), Vico Jansen (recepten), Jan Driessens (bestuursartikelen en de jeugdhoek) en Rien van Kessel (luistervink). 

         

De beginjaren van de Minimiks waren het moeilijkst. Voor de redactie was dit werk nieuw en de kopie groeide niet aan een boom. Het was steeds zoeken naar nieuwe bronnen en nieuwe technieken. Wat dat laatste betreft was de aankoop van een elektronische typemachine een hele verbetering. Ook in de beginjaren was de kaft van het clubblad dieprood. Later zou de kleur elk jaar veranderen in een andere pastelkleur. In maart 1993 wordt de Minimiks gedrukt met een blauwe letter, maar dat was een foutje.

In 1989 maakte Dora bekend dat zij besloten had om met haar redactiewerk te stoppen. Negen jaar lang bestond de redactie uit de mensen van het eerste uur. Voor de rest van de redactie betekende dit niet alleen dat ze hun thuisadres kwijt waren, maar ook een zeer gewaardeerd lid. Gelukkig werd Marlie Fransen bereid gevonden de vacature op te vullen. De vergaderingen vonden vanaf die tijd plaats bij Ellen (toen nog op de Beukenlaan). Het drukwerk werd geleidelijk aan overgenomen door Marjan Coppens en bleef dus in de familie.

Het kopen van een computer door het bestuur deed Marjo Habraken, secretaresse, besluiten het typewerk van de redactie voor haar rekening te nemen. Echter de regelmatige storingen van deze computer maakte het er voor de redactie niet altijd gemakkelijker op. Op het laatste moment moest vaak geïmproviseerd worden om de kopie toch nog uitgetikt te krijgen en een enkele keer moest de uitgave van het clubblad zelfs daardoor uitgesteld worden. Aangezien de redactie het regelmatig laten verschijnen van het clubblad hoog in haar vaandel had staan, was dit een doorn in het oog. De introductie van de computer in het redactiewerk is dus met horten en stoten gepaard gegaan. De redactie zag wel de voordelen ervan in, maar in de praktijk viel dit niet altijd te realiseren. Hier kwam verandering in door een aantal zaken die toevallig bij elkaar kwamen. Marlie hield het bij de redactie voor gezien maar bleef haar werk voor de jeugdhoek voortzetten. Haar plaats werd opgevuld door Maridy Daems (1993). Doordat Ellen ging verhuizen werden de vergaderingen verplaatst naar Maridy. Zij had een eigen computer die verleidelijk stond te lonken naar de redactieleden. Doordat de meeste schrijvers voor het clubblad hun kopie aanleverden op diskette was er voor Marjo niet zoveel typewerk meer over. Bovendien was het uit het oogpunt van de lay-out werkzaamheden gemakkelijker als de uitwerking van de kopie in eigen beheer gedaan kon worden. Marjo werd bedankt voor haar werkzaamheden voor de redactie, en het typewerk werd overgenomen door Maridy op haar eigen computer.

Clubbladen die na enkele weken nog in de zaal lagen werden door de redactie thuis bezorgd. Maar vanaf 1995 stopte deze service. Nadat Ellen haar werkzaamheden voor de redactie stopte (september 1995) vanwege de komst van een 'kleine van Leuken' kwam computerspecialist Berton van Asseldonk bij de redactie. Hij schreef al voor het clubblad en was dus geen onbekende bij de redactie. Hij maakte Maridy wegwijs in nieuwe computertechnieken en maakte verschillende sjablonen, waardoor het werken met de computer nog gemakkelijker werd. Deze keer werden de 'vruchten van het computertijdperk' door de redactie wel geplukt. Vanwege zijn verhuizing naar het verre Emmen, was Berton gedwongen om in 1998 met zijn redactiewerk te stoppen.

In oktober 1997 wordt Mixed opgeschrikt door het overlijden van Jan Coppens. Hij was een gewaardeerd lid en drukte jaren lang het clubblad voor de vereniging. Zijn vrouw Marjan had dat werk al overgenomen. In december 2003 drukte zij na 24 jaar het laatste clubblad voor Mixed, ze gaat het wat rustiger aan doen. Vanaf januari 2004 ging Arroyo uit Beek en Donk de Minimiks drukken. In 1997 veranderd de lay-out van het clubblad en werd de tekst in 2 kolommen gepubliceerd.

In 2001 bestond de Minimiks 20 jaar. Het jubileumclubblad van januari bevatte onder andere de geschiedenis van het clubblad. Alle (huidig en oud) redactieleden gingen gezamenlijk uit eten in Gemert. Voor het eerst werden wetenswaardigheden op badmintongebied van het internet geplukt en gepubliceerd. Eind 2002 krijgt Mixed een website waarop direct zaken uit de vereniging geupload konden worden. Desondanks was er geen enkele vrees dat dit consequenties ging hebben voor het clubblad. Vanwege een teveel aan kopij neemt de redactie begin 2005 maatregelen. Het clubblad krijgt een andere lay-out in de vorm van 3 in plaats van 2 kolommen en een kleiner lettertype waardoor er meer ruimte ontstond.

Nadat Jan Driessens in de VUT ging en meer tijd kreeg, kwam hij de redactie versterken en deze bestond toen dus uit Maridy, Jan en Rien. Hij haalde een computerprogramma binnen waarmee het mogelijk was om een speels clubblad te maken. Het vergde wel veel tijd, maar dan had je ook wat. Toen Maridy in 2007 ging verhuizen naar Valkenswaard werd besloten met z’n tweeën verder te gaan. Begin 2008 kwam Barry de redactie versterken en startte zijn rubriekreeks 'TechTacFysMen. Later in het jaar werd Mixed opgeschrikt door het overlijden van Barry. Hij was tekort bij de redactie om vast redactielid te zijn, maar bracht wel nieuwe ideeën binnen.

Begin 2010 voerde de redactie haar, naar later blijkt, laatste grote wijziging door; een andere layout van de kaft die in kleur wordt gedrukt met elke maand een andere foto. Begin 2011 ging de drukker failliet en moest uitgezien worden naar een andere. Deze werd gevonden in Aarle Rixtel. Voordeel was dat het clubblad op usb-stick kon worden aangeleverd. Nadeel was dat er meer kosten mee gemoeid waren en de redactie daardoor het in kleur uitbrengen van de kaft moet laten vallen.

De laatste jaren werd de kopij van het kader en de leden er niet meer op en de redactie, met name Jan, ging steeds meer artikelen zelf schrijven. Dit vroeg in de loop van de jaren steeds meer energie van Jan. Rien had noodgedwongen een paar stappen terug moeten zetten, en zodoende kwam het meeste werk voor de redactie bij Jan te liggen. In 2010 kondigde Jan aan om na het jubileumjaar te stoppen met de redactie. Omdat Rien geen stap voorwaarts kon zetten en het na 30 jaar ook wel genoeg vond, werd besloten om samen te stoppen in december 2011. Tijdens de opening van het jubileumjaar en de ledenvergadering werden Jan en Rien bedankt voor respectievelijk 10 en 30 jaar redactiewerk.

Vanaf januari 2012 bestaat de redactie uit Arne, Dick, Marlie en Angela. Zij hebben aangegeven voorlopig de Minimiks in haar huidige vorm voort te zetten. De werkzaamheden van de redactie zijn niet meer te vergelijken met die uit de beginjaren van het clubblad. Het doel is nog steeds hetzelfde; de leden op de hoogte houden van het wel en wee in de vereniging en van de badmintonsport.

 

 

 

Ter gelegenheid van het 40-jarig jubileum van BC.Mixed, heeft Jan Driessens een boek gemaakt dat betrekking heeft op de competitie; 40 jaar kompetitie bij BC.Mixed. Een boek dat bij een Mixed- en/of competitie-fanaat niet mag ontbreken. De redactie heeft een samenvatting gemaakt, hoewel dat eigenlijk onmogelijk is, zoveel heeft Jan over de competitie te vertellen.

 

Hoe het allemaal begon

Meteen na de eerste bestuursvergadering van het net opgerichte BC.Mixed in 1961, werden de eerste competitieteams samengesteld. Men begon met twee teams van elk vier personen. Bij de HBB-competitie was toen slechts een A en een B-klasse. De twee eerste teams van Mixed eindigden op een derde en vierde plaats beiden in de B-klasse.

De gymzaal van de Canisiusschool in Helmond, met slechts één baan, een onverwarmde hal die met extra lampen verlicht werd en een te laag plafond, was de thuishaven van de pas opgerichte badmintonbond.

De eerste trainer van Mixed was John Muller. Hij was er echter vaak niet en de beginners moesten het leren van meer ervaren spelers. In het seizoen 62-63 had Mixed voor het eerste een A-team in de competitie dat op de tweede plaats eindigde. Elke deelnemer van Mixed betaalde per jaar ?7,50 aan competitiebijdrage, de kosten per team bedroegen ?40,00.

De eerste keer dat Mixed een kampioenschap binnen haalde was in het seizoen 1963-1964. Mixed 2 werd ongeslagen kampioen in de B-klasse.

In het seizoen 64-65 werd de competitie verplaatst naar een andere hal, de gymzaal van de Levensschool in Helmond. In 1965 gaat de HBB naar de Artex sporthal in Aarle-Rixtel. In het seizoen 64-65 wordt Mixed kampioen in de A-klasse. In dat team zit Joop Kerkhof, medeoprichter van BC.Mixed en thans erelid van de vereniging.

De Artex sporthal wordt verlaten en de HBB trekt in de nieuwe sporthal de Braak in Helmond, voor het eerste een echte sporthal.  In dat seizoen wordt de competitie uitgebreid met de C-klasse. In het seizoen 68-69 had Mixed slechts één team, maar het werd wel kampioen in de B-klasse terwijl er 13 teams meededen.

Omdat de competitiewedstrijden op de vrijdagavonden werden gespeeld en Mixed ook de trainingsavond op de vrijdag had, werd er weinig getraind. In het seizoen 69-70 verloor het team in de C-klasse alle wedstrijden, maar kreeg toch een prijs. Een prijs voor het meest voltallige en meest sportieve team Deze sportiviteitspijs was door de HBB voor de eerste keer ingesteld. In 1969 neemt Wim van Hoof de taak als Bonds Competitie Leider op zijn schouders.

 

De jaren zeventig

In 1971 had Mixed nog 11 leden ener werd getraind in de gymzaal aan de Otterweg met maximaal 20 leden. De sterkste leden speelden competitie bij Con Brio en de competitie bij Mixed was tot een dieptepunt gedaald. Mixed leek tot een ondergang gedoemd en het lidmaatschap van de HBB werd opgezegd. Tegen het einde van het jaar trok het aantal leden weer aan en in 1972 werd Mixed weer lid van de HBB en men trainde inmiddels in sporthal ?t Anker (met kantine) en had 50 leden. Door de HBB werd in het begin van de jaren zeventig de bondskaart in gevoerd.

In 1974 krijgt Mixed haar eerste ?echte? trainer in de persoon van Bob Villanueva uit Uden. De HBB-competitie bestond in het seizoen 73-74 uit 28 teams. Alle wedstrijden werden gespeeld in sporthal de Braak op de dinsdagavond. De competitieleiding bestond uit de heren Wim van Hoof, Jan van Deursen en John Peeters. In het seizoen 74-75 begon men bij de HBB met de start van een jeugdcompetitie waaraan ook Mixed deelnam met een team. Het competitieprogramma wordt door de HBB in boekvorm uitgegeven.

In het seizoen 79-80 bestond de HBB competitie uit 75 teams, de kosten stegen per team naar ?115,00 en de competitiebijdrage was ?10,00 per persoon.

Eind 1979 ging Mixed naar sporthal d?n Ekker, het ledenaantal steeg naar 100 leden en ook de belangstelling voor de competitie nam toe. Een oud record werd geëvenaard, in het seizoen 79-80 had de vereniging weer 4 teams. Door de groei van de HBB competitie werd sporthal de Braak te klein en moest er uitgeweken worden naar microhallen in Helmond. Dit betekende competitie spelen op zondag.

In 1979 werd trainer Bob Villanueva opgevolgd door Ad Lavalette. Hij is verreweg de beste trainer geweest die Mixed ooit heeft gehad. Hij heeft in feite de basis gelegd voor de latere successen waarop andere trainers zijn verder gegaan.

 

De jaren tachtig

In het seizoen 80-81 verscheen voor het eerste een programmaboekje voor de competitie. Het seizoen daarop had de HBB een nieuwe commissie in het leden geroepen, de Bonds Wedstrijd Commissie. Er werden reglementen op gesteld en elke overtreding werd bestraft. De groei van de competitie zorgde voor problemen. Sporthal De Braak was te klein geworden. Er werd gespeeld in zes verschillende sporthallen.

In het seizoen 82-83 werden de teams bij Mixed samengesteld door de pas opgerichte technische commissie onder leiding van Joop Kerkhof. In het seizoen 84-85 kon de HBB terecht in de Citysporthal in Helmond. In 1984 kwam er een nieuwe trainer, Igo Jongen. De ?beste competitiespeler? werd ingevoerd bij Mixed, terwijl de HBB de sportiviteitprijs invoert in 1985.

Er ontstond een dreigend tekort aan leden, maar in 1986 was het ledenaantal weer opgelopen 130. Er werden drie teams kampioen Mixed 1 Mixed 2 en Mixed 3. Bij de HBB trok men de touwtjes wat strakker aan, met name de kleding werd een hekel punt. Bij Mixed werden de teams inmiddels samengesteld door de Spelersraad. In het midden van de jaren tachtig waren ruim 60 Mixedleden betrokken bij de HBB competitie.

In mei 1987 werden Mixed 1 en 2 kampioen van de HBB en was de vereniging na 20 jaar weer terug in de hoogste klasse van de HBB. In dat jaar liep Mixed tegen de eerste boete op.

In 1988 werd trainer Igo  Jongen opgevolgd door Jan Scheepers uit Deurne. De HBB ging gebruik makren van de VEKA sporthal. Voor de eerste keer in het bestaan had Mixed een jeugdteamkampioen, het pupillenteam Mixed 5. Mixed had intussen wel wat in te brengen in de HBB want Wim vd. Wildenberg vervulde de functie van assistent competitieleider bij de senioren en Jan Driessens was HBB bestuurslid en had de jeugdcompetitie over genomen. In 1989 haalde Mixed een onverwacht succes binnen, de Brabant Cup. Vanaf januari 1990 werd de vertrouwde Carlton  shuttle, waarmee 25 jaar competitie mee was gespeeld, ingeruild voor de Yonex Mavis 300 of 500.

 

De jaren negentig

In het seizoen 89-90 stopte de groei van de seniorencompetitie en voor het eerste had men een geringe daling van het aantal teams (van 133 naar 129). Mixed had 9 seniorenteams en 6 jeugdteams in de competitie spelen. Dat seizoen werd succesvol afgesloten door het behalen van d?n HBB-er (voor het eerste in het bestaan van Mixed). Het grootste aantal teams dat ooit competitie heeft gespeeld was in 1990, totaal 140 teams.

Met de HBB en ook met de badmintonsport in het algemeen, begon het iets minder goed te gaan. Enkele verenigingen waren opgehouden te bestaan. Bij Mixed waren echter weer wachtlijsten voor jeugd- en seniorenleden. Het ledenaantal bij de HBB daalde van 4000 naar 3000 en het aantal teams van 140 naar 135. Mixed bleef het echter  goed doen in de competitie. Mixed werd in het seizoen 92-93 kampioen in de overgangsklasse en zodoende kwam de vereniging weere terug op het hoogste niveau; de hoofdklasse. De jeugdcompetitie maakte een flinke groei door. Van vijf naar zeven teams. Trainer Jan Scheepers maakte plaats voor Igo Jongen (voor de tweede keer). De HBB moest na 25 jaar sporthal De Braak opgegeven en had alleen de Cityhal ter beschikking.

In het seizoen had Mixed een record aantal teams in de competitie. Liefst tien teams werden opgegeven. Van de 80 seniorenleden speelden er dat seizoen 54 competitie. Bij het sportgala van de gemeente Beek en Donk werd het jeugdteam Mixed 1 uitgeroepen tot sportteam van 1993. In 1994 stopte Igo Jongen als trainer bij Mixed en zijn plaats werd opgevuld door de uit Helmond afkomstige Randalf Macaré. De jeugdcompetitie maakte in het seizoen 95-96 een groei door, van 6 naar 8 teams. Nieuw bij de HBB was de echte pupillenklasse.

In het seizoen 96-97 werd weer gestart met een herencompetitie. Het kledingsreglement van de HBB  wordt versoepeld. Mixed krijgt een nieuwe trainer, Frans van Besouw.  Hij is maar korte tijd trainer. Gelukkig was Sandra Driessens, intussen B-trainer, bereidt Mixed uit de nood te helpen. Het seizoen wordt een van de succesvolste van Mixed met 6 kampioenen. Mixed heeft het grootste aantal teams in de HBB competitie in het seizoen 96-97. De gemeente Helmond overweegt om de City-hal te verkopen, maar dit gaat toch niet door.

Met ingang van het seizoen 97-98 verschijnen er wedstrijdverslagen van Mixed in de Laarbeker. In dat seizoen begint Peter Flohr uit helmond als nieuwe trainer bij Mixed. Het totale aantal teams in de HBB competitie loopt terug.

Het seizoen 98-99 was voor wat betreft het aantal teams als op sportief gebied een van de mindere voor Mixed. De vereniging was niet vertegenwoordigd op de huldiging van de HBB. Bij de jeugdafdeling worden maar liefst 12 teams voor de competitie opgegeven.

In het seizoen 1999-2000 werden 52 teams bij de HBB opgegeven, terwijl dat een paar geleden nog 70 was. In dit seizoen haakte weer een trainer af. Peter Flohr stopte en werd tijdelijk vervangen door Thea Kluijtmans. En weer later door Barry van Heerwaarden, de eerste sportiviteitprijs voor de jeugd werd gewonnen door de jeugd van Mixed, omdat de competitie kleiner is geworden maakt de HBB geen gebruik meer van sporthal de Braak.

Als dit seizoen er op zit heeft Mixed er 38 jaar competitie op zitten voor de senioren en 20 jaar voor de jeugd.

 

De teams

In de afgelopen 40 jaar heeft Mixed bijna 200 teams in de seniorencompetitie en ruim 125 teams in de jeugdcompetitie gehad. Het allereerste team van Mixed in het seizoen 1961-1962 (in de B-klasse) bestond uit: Lucelle vd. Elzen, Maria Muller, Leo Pruist en John Muller.

Jan heeft alle senioren- en jeugdteams met namen bij elkaar gezocht en beschreven. Alleen de namen van twee teams ontbreken uit het seizoen 67-68 en 69-70. Een knap stukje werk waar veel tijd in heeft gezeten.

Als je de diverse verhalen over de geschiedenis van het badmintonspel leest, zou je kunnen concluderen dat er geen oorsprong van het spel is aan te wijzen. Niet vreemd eigenlijk want het spel had overal ter wereld eigen variaties. Lagen de wortels in China, in India of toch in Griekenland of Engeland? En wat is de oorsprong? Is dat het spel met de shuttle, of spreek je pas van een badmintonachtig spel als er een racket gebruikt wordt of is badminton pas onze sport op het moment dat er gelijkluidende regels werden gemaakt?
Een waterdicht antwoordt op de vraag waar de oorsprong van het badmintonspel ligt, is niet te geven. Je kunt geen datum of plaats noemen waar het spel is begonnen omdat het zich steeds heeft ontwikkeld. Toch doe ik met dit verhaal een poging om zicht te krijgen op het ontstaan en de ontwikkeling van het badmintonspel.

Het ontstaan
Het oerspel Ti Jian Zi (Jianzi)

De meeste geschiedenissen van het badmintonspel verhalen over tekeningen in een grot in India van 2000 jaar geleden, die een spel met een shuttle laten zien. Een foto van een van deze tekeningen ben ik bij mijn zoektocht nog niet tegengekomen, maar heb ook geen reden om eraan te twijfelen. Is dit de oorsprong van ons spel, of moeten we nog verder terug in de tijd?
Waarschijnlijk werd er al 500 jaar voor Christus, dus 2500 jaar geleden gedurende verschillende Dynastieën in China een spel gespeeld genaamd “Ti Jian Zi”. En dat betekend letterlijk; schop (de) shuttle. Het doel van het spel was om een primitieve shuttle naar iemand anders te schoppen, en zo lang mogelijk in de lucht te houden. Men is het er niet over eens of dit spel de echte voorloper is van het huidige badminton. Wel is Ti Jian Zi  het eerste spel waarbij bekend is dat een soort shuttle werd gebruikt.

Ti Jian Zi is waarschijnlijk een afgeleide van Cuju. Dit was een spel waarbij een bal met de voeten naar elkaar toegschopt werd. Omdat bij Cuju een bal gebruikt werd, zie ik het niet als de oorsprong van ons badmintonspel. Wel zou Cuju als spelvorm gedient kunnen hebben voor Ti Jian Zi. Zowel Cuju als Ti Jian Zi, is een manier voor het ontwikkelen van snelle reflexen, van behendigheid en concentratie. Deze eigenschappen  werden gebruikt in de militaire training en in de basisopleiding in China.
Het schoppen tegen een bal was geboren om de Chinese militairen te trainen in behendigheid en conditie. Cuju werd ook als vermaak gespeeld door de burgers. Maar omdat de schoppen tegen een bal op korte afstand erg snel ging, kwam men op het idee om er kippenveren in te steken. Hierdoor werd de snelheid uit de activiteit gehaald en ging naar elkaar toe schoppen van het voorwerp gemakkelijker. En zo ontstond er een spel met een soort shuttle, de oervorm van ons huidige badmintonspel; Ti Jian Zi.

Ti Jian Zi, zoals het in China als eerste werd gespeeld, wordt ook nu nog onder verschillende namen gespeeld in diverse Aziatische landen. Het is in die landen erg populair en wordt met de voeten en andere delen van het lichaam gespeeld maar niet met de handen. Het spel wordt gespeeld op een veld maar vooral ook gewoon in de straten en vaak door kinderen. Er bestaat een variant waarbij spelers in een cirkel staan en het voorwerp naar elkaar toe schoppen. Deze variant vindt je voornamelijk terug in de straten en parken.
In Vietnam wordt het spel ‘da cau’ genoemd. Ook hier wordt het voorwerp, dat voorzien is van 4 veren (meestal in een kleur), naar elkaar toe geschopt met de binnenkand van de voeten zonder het de grond te laten raken. Bij mijn bezoek aan Vietnam heb ik het zien spelen. Het is een erg populair straatspel, dat voornamelijk in Hanoi wordt gespeeld, en de nationale sport is van Vietnam. De huidige variant van het Ti Jian Zi wordt gespeeld zonder gebruik van een racket. De shuttle heb ik als souvenir mee naar huis genomen. Enkele Mixedleden hebben er even mee gespeeld, het spel bleek erg vermoeiend te zijn.
Ti Jian Zi kwam in 1936 naar Europa doordat een Chinese atleet het demonstreerde op de Zomer Spelen van Berlijn. Het begon in Duitsland en andere landen populair te worden onder de naam 'shuttlecock'. Mogelijk heeft Jian Zi zich in twee takken ontwikkeld; een tak die we nu shuttelcock noemen en het dichtst bij de oorsrpong ligt, en een tweede tak die zich verder heeft ontwikkeld in de variant die we nu badminton noemen. En dat zou erg curieus zijn. 

De verspreiding van het oerspel
Tegen het begin van de jaartelling was een soort gelijk spel als Ti Jian Zi erg populair bij kinderen in Azie, maar ook in Griekenland en Engeland. Er was een variant ontstaan waarbij niet alleen met de voeten maar met de palm van de hand tegen een primitieve shuttle werd geslagen. Weer later was het spel ontwikkeld door gebruik te maken van een primitief racket (battledore) en een pluimbal (shuttlecock). Hierbij moest men gezamenlijk proberen de shuttle zo lang mogelijk in de lucht te houden door deze naar elkaar toe te spelen door er met een soort houten plank tegen aan te slaan. De battledore kent zijn oorsprong als leesplankje voor kinderen. Er kon een alfabet op staan, woorden of plaatjes. Aan deze leesplankjes zat een soort handvat waardoor het als een racket gebruikt kon worden.

Wetenschappers hebben tekeningen ontdekt in grotten die bewijzen dat in India al een spel gespeeld werd met een shuttle. Deze tekeningen worden op 2000 jaar oud geschat. Ook in overgebleven geschriften werd een spel beschreven waarbij men een ‘vliegend voorwerp’ naar de tegenstander sloeg. Dit bestond uit een gewicht of een vrucht waaraan veren bevestigd waren. Het voorwerp werd dan met de voeten (en bij een variant met de handen) in de lucht gehouden waarbij de shuttle de grond niet mocht raken. Het spel met de benen was bij de mannen populairder dan bij de vrouwen waardoor een mannen- en een vrouwenspel ontstond. 
Ken Davidson, een toenmaals bekende Amerikaanse badmintonautoriteit die zich in de geschiedenis van het badminton heeft verdiept, kwam tot de ontdekking dat een vergelijkbaar spel reeds in de 12e eeuw aan het Engels koningshuis werd gespeeld.

 

                     

Gedurende de 16e eeuw was het spel met de shuttle een kinderspel en in de 17e eeuw ontwikkelde het zich tot een populair spel onder de hogere klasse in Europa. Er bestaat een schilderij uit de 17e eeuw van Adam Menyoki waaruit blijkt dat het spel met een klein racket en een soort shuttle werd gespeeld. Men kende de voorloper van het badmintonspel verschillende namen toe o.a battledore & shuttlecock en.jeu volant, wat te vertalen is als een spel met vederbal of pluimbal. Hierna vond het zijn weg naar het koloniale Amerika. Hier zijn twee bekende schilderijen gemaakt. Allereerst het schilderij van William Williams getiteld "Portrait of Master Stephen Crossfield". Het stamt uit het begin van de 18e eeuw en laat een man zien die een racket en een shuttle vasthoudt  Het andere schilderij stamt uit de late 18e eeuw en laat jonge jongens zien die een shuttle in de lucht houden. Het schilderij hangt momenteel in Williamsburg (U.S.A.). Uit Europese vorstendommen zijn enkele prachtige schilderijen uit de middeleeuwen overgebleven waaruit op te maken valt dat men het spel hier ook al kende, al was het nog niet algemeen bekend. In Azië kwam de sport verder tot ontwikkeling, zij het dat de sport in het algemeen alleen was weggelegd voor de heersende klasse. Omstreeks 1860 werd in India hetzelfde spel gespeeld door volwassenen.

Van poona naar badminton
De moderne versie van het badminton had haar wortels in India. Het spel werd in verschillende landen op diverse manieren en onder andere namen gespeeld em was vooral een kinderspel. De Engelsen deden in de 19^eeeuw dienst in India vanwege de zevenjarige oorlog tegen de Marathen. Daar maakten de militairen kennis met het spel dat door kinderen werd gespeeld en daar Poona heette (1860). Algemeen wordt aangenomen dat het spel genoemd is naar de stad Poona (officieel Pune, een metropool in de Indiase deelstaat Maharashtra), zo'n 120 km van Bombay (en dus niet 50km zoals dat op veel websites staat). De Engelse variant op het spel werd met een toegevoegd net gespeeld.
Het spel werd door de Engelse officieren rond 1870 meegebracht bij terugkomst in Engeland. Niet alleen de toevoeging van een net maakte het spel echt Engels, maar ook de regels van het spel. De Engelse officielen stelde in 1873 de eerste regels op. Als je klikt op spelregels kun je ze zien. De regels zijn in de loop van de tijd wel wat gewijzigd, maar in grote lijnen dienen ze nog steeds als basis voor ons spel, tot op de dag van vandaag. En zo ontstond in India een nieuwe (Engelse) variant op poona.
In Engeland was de 8e hertog van Beaufort een vervent speler van poona. Hij hield vaak tuinfeesten op zijn landgoed in Gloucestershire, Badminton genaamd. Het spel poona werd daar vaak gespeeld en door de introductie van de Engelse variant een populair en onderhoudend tijdverdrijf onder de Britse elite. Niet alleen het spel maar ook het sociale contract was erg belangrijk. Het ging niet alleen om de puntjes, maar ook om de thee, broodjes en cake. Met name tot 1880 was het spel in Engeland meer populair als een sociaal buitenvermaak dan als een sport.
In 1860 gaf een Londense speelgoedhandelaar uit Londen een boekje uit; Badminton Battledore - a new game. Dit boekje zou het nieuwe spel een impuls hebben gegeven voor een verdere groei. Er is geen exemplaar bewaard gebleven en ik zie dit dan ook niet als een serieus begin van het badmintonspel in Europa.

Badminton House
Zoals gezegd was de 8e hertog van Beaufort, Henry Somerset, een fanatieke speler van het spel uit India. Er zijn ingegraveerde battledores met records van rally’s; 1830 Lady Somerset 2117 keer overgeslagen, 1845 Lady Henrietta Somerset en Beth Mitchell 2018 keer. Ook staat beschreven (1874) dat wanneer de Hertog van Beaufort legerpersoneel te gast had zij in de Noord-Hall, na een net was opgezet in de hal, zij met gebruik van battledores en shuttles een vroege gespeeld vorm van badminton speelde.
De hertog woonde in zijn landhuis, Badminton House genaamd, op het landgoed Badminton in graafschap Gloucestershire in het zuidwesten van Engeland. Het landgoed Badminton, ook Great Badminton genoemd, was het middelpunt van een rijke heerlijkheid der Hertogen van Beaufort. Badminton House is een indrukwekkend Palladiaanse herenhuis. Het werd gebouwd voor de eerste hertog van Beaufort in 1682. De familie Somerset was een adelijke familie waarvan de stamboom begint in 1629. Het oorspronkelijke landhuis had een centrale blok en vleugels aan elke kant. De rest van het huis, inclusief fronton en koepels, is in de vroege 18e eeuw aangebouwd.
Het landhuis stond, vooral in de zeventiende eeuw, over heel Engeland bekend om zijn keuken, de wijnkelders, zijn kennels en de (paarden)stallen. Ook tegenwoordig staat het bekend om de beroemde paardenconcoursen, de Badminton Horse Trials. Een drie-daags evenement dat voor het eerst gehouden werd in 1949 om de Britse jockey's te trainen. Het evenemt stond toen zelfs bekend als "the most important horse event in Britain". Badminton House is nu het familiehuis van de 11e Hertog van Beaufort. Hij is President van de Horse Trail en was zelf ook een zeer succesvol jockey.
In 1975 is Great Badminton uitgeroepen tot beschermd gebied vanwege de karakteristiek huizen in het dorp, de natuurlijke omgeving en het Badminton House.
Klik op de link om een beeld te krijgen van Badminton House; www.badmintonestate.co.uk/BADMINTON_BROCHURE.pdf

Het spel was in die tijd een party-sport onder de Engerlse eliten. De gasten spraken al snel van ‘the Badminton game’.(het spel op het landgoed Badminton), en later werd het gewoon badminton genoemd. De overlevering verhaalt dat de hertog de dinerkamer van Badminton House gebruikte als speelruimte toen het op een keer begon te regenen toen hij aan het spelen was. De buitensport badminton werd een binnensport. Ik heb lang moeten zoeken om het 'bewijs' te vinden dat er ook echt in een dinerkamer badminton werd gespeeld. Uiteindelijk heb ik enkel foto's gevonden waarop te zien is dat het spel inderdaad binnen in de huiskamer van een landhuis wordt gespeeld. Ook is duidelijk te zien dat er een touw is gespannen als voorloper op een net. Dat het door notabelen werd gespeeld is te zien aan de kleding die de dames en heren aan hebben. Erg leuke foto's die het prille begin van ons badmintonspel als binnensport laten zien. 

De dinerkamers in de Engelse landhuizen waren groot en konden vaak verkleind worden door houden vouwdeuren die de kamers in tweeen deelde. Daardoor had je aan de zijkanten van de kamer dan wel de opgevouwen deuren in de weg staan. Het speelveld voor het badminton had toen dus de vorm van een zandloper. Op geen enkele website over de geschiedenis van het badminton ben ik een tekening van zo'n speelveld tegengekomen. Maar ook hier heeft lang zoeken toch resultaat gehad. Ik heb een tekening gevonden van een speelveld met een insnoering, erg grappig.
in 1877 werd de Bath Badminton Club opgericht en fungeerrde als eerste 'overkoepelende organisatie' voor het badminton. In 1893 werd de Badminton Association of England opgericht en vervangt daarmee de Bath Badminton Club, waarna de eerste Engelse kampioenschappen georganiseerd werden in 1899. 

De verschillen tussen het spelen van het spel waren in het begin erg groot. In sommige streken werd badminton slechts gespeeld door twee personen die de shuttle heen en weer sloegen, terwijl ze op dezelfde plaats moesten blijven staan. Dit is wel de oudste vorm, elders speelde men het spel met drie of vijf personen aan elke kant van het net. Dit laatste was zelfs rond 1910 nog het geval. Al vrij snel nadat uit de verschillende voorlopers het badmintonspel was geboren, werden in Engeland clubs opgericht. Een van de eerste, zo niet de eerste club in Engeland was de Military Club of Folkestone in 1875. Ook in Amerika kwamen clubs tot stand. De eerste club in Amerika werd opgericht in 1878 en was the Badminton Club of the City of new York en vormde de grondslag voor een snelle groei.
BC Drop Shot is de oudste badmintonvereniging van Nederland, opgericht op 1 oktober 1947. De club is meerdere keren landskampioen geweest en heeft veel talenten voortgebracht.

De verdere ontwikkeling
In 1877 verschenen er spelregels in boekvorm van de hand van Kolonel H.O. Selby in Karachi. Ondanks het feit dat er spelregels bestonden, werd het spel toch op uiteenlopende wijzen beoefend. In sommige streken werd het spel door twee personen gespeeld, die de shuttle heen en weer sloegen en verplicht waren op dezelfde plaats te blijven staan. Elders speelde men met 3 of 5 man aan elke kant van het net. Zelfs was dit rond 1910 nog het geval. Sindsdien zijn de spelregels herhaaldelijk gewijzigd en aangepast, vooral nadat het badminton zich ontwikkelde tot een specifieke zaalsport. 
De eerste bond was de Engelse bond, de "Badminton Association of England" werd in 1893 door kolonel Dolby opgericht. Deze Bond is tot op heden de meest invloedrijkse gebleven. Zij heeft onschatbare diensten aan de badmintonsport bewezen Hierna volgden al snel de bonden van Ierland (1899), Schotland (1911) en Wales (1928). De populariteit sloeg hierna over naar andere landen.
In 1934 werd de Internationale Badminton Federatie (I.B.F.) opgericht en zetelt in Kuala Lumpur. De eerste leden van het I.B.F waren Engeland, Wales, Ierland, Schotland, Denemark, Nederland, Canada, Nieuw Zeeland en Frankrijk. India volgde in 1936. De federatie moest toezicht houden op de spelregels en de naleving daarvan. Bovendien organiseert zij wedstrijden op internationaal niveau en maakte contact met landen die nog niet aangesloten waren. Zoals bij vele takken van sport, was ook de IBF belast met politieke problemen. Door de groei van de IBF en de populariteit, was ook China geinteresseerd. Echter China stelde als voorwaarde dat het lid Taiwan geschrapt zou worden. Dit gaf wrijvingen en enkele Oosterse landen hadden daarom hun eigen federatie opgercht; de Wereld Badminton Federatie.

Het zal niet iedereen bekend zijn dat  Amerika ook een grootheid is geweest in het badminton. Tussen 1949 en 1967 heeft de USA 23 keer de World Championships gewonnen. De IBF heet sinds 2006 Badminton World Federation (BWF).Inmiddels zijn er zo’n 165 landen aangesloten bij de BWF. De BWF. verzorgt een aantal grote internationale toernooien, tw.:
- Olympische Spelen in samenwerking met het IOC
- Wereldkampioenschappen badminton
- Wereldkampioenschappen badminton voor junioren
- Thomas Cup (the World Men's Team Championship)
- Uber Cup (World Women’s Team Championship) 
- Sudirman Cup (the World Mixed Team Championship) 

Eerst maakten de Denen en de Zweden een einde aan het traditionele overwicht van de Engelsen. Maar tegen het einde van de jaren veertig vonden de Scandinaviërs gelijkwaardige tegenstanders in de spelers van Thailand en Maleisië. Daarna ontwikkelden zich in Azië twee nieuwe grote badmintonmogendheden: Indonesië en Japan. Het waren geen te onderschatten tegenstanders.Midden jaren zestig kwam China naar voren en won op toernooien simpel van de Scandinaviërs. In 1967 werd de Europese Badminton Unie (E.B.U.) opgericht.

Ook Nederland volgde. Op 15 november 1931 werd in Noordwijk de Nederlandse Badminton Bond opgericht onder meer door mr. D.U. Stikker (de latere minister van buitenlandse zaken). Tot en met 1938 leidde de Nederlandse Badminton Bond een redelijk bestaan, maar van een echte groei was geen sprake. Het ligt voor de hand dat door de oorlogshandelingen en alle daarmee gaande gebeurtenissen de NBB zijn activiteiten noodgedwongen moest staken. In oktober 1951 namen enthousiaste badmintonliefhebbers de organisatie weer krachtig ter hand en daarmee begint een bloeiende periode voor het badminton in Nederland. Omstreeks 1953 brachten speelgoedhandelaren en fabrikanten goedkoop materiaal op de markt. Doordat men zich gemakkelijk voor een paar centen rackets en shuttles kon aanschaffen ging badminton 'de straat op'. De sport werd enorm populair en men zag het in straten en op pleinen, aan het strand en op campingterreinen met groot enthousiasme beoefend worden. De groei die de Nederlandse Badminton Bond sinds dat jaar meemaakte, kent geen vergelijking met andere sporten. De NBB werd de snelst groeiende sportbond van Nederland. Vanaf 1990 is het ledenaantal teruggelopen. Op 30 januari 2010 werd door de Bondsvergadering tijdens het NK Badminton een nieuwe naam aangenomen en de NBB ging vanaf toen Badminton Nederland heten. Een dag later werd in Topsportcentrum Almere het nieuwe logo gepresenteerd.
Badminton Nederland organiseert een aantal toernooien in Nederland:
- Nederlandse Kampioenschappen
- Nederlandse Jeugd- en Veteranenkampioenschappen
- Dutch Open
- Satellitefinales (finales van het Nederlandse toernooicircuit)
- BN Cup (bekertoernooi voor clubteams)
Nederland kent nog meer bonden, zoals de B.B.F. (Bossche Badminton Federatie), H.B.B. (Helmondse Badminton Bond) en de R.B.B. (Recreatieve Badmintonbond Breda). Ook wordt er veel in de zogenaamde wilde verenigingen gespeeld die niet aangesloten zijn bij een overkoepelend orgaan.
 
Badminton is in het licht van de Olympische Spelen een nieuwe sport. Na demonstratiewedstrijden in München 1972 (en nog een keer in 1988) is de sport sinds de Olympische Spelen in Barcelona (Spanje) in 1992 een officiële Olympische sport. De eerste enkelspel medailles werden uitgereikt aan de Indonesiërs Allen Budi Kusuma (heren) en Susi Susanti (dames). Ze werden bij thuiskomst als echte volkshelden behandeld. Bij de Olympische Spelen in Seoel (Korea) was het badminton de eerste sport die uitverkocht was. Hier behaalde Mia Audina, toen nog 16 jaar, een zilveren medaille voor Indonesië. Inmiddels komt ze voor ons land uit. Tijdens de Olympische Spelen in Athene (2004) heeft Mia Audina een zilveren medaille behaald bij het dames-enkelspel. Slechts 5 landen wonnen een gouden medaille op de Olympische Spelen sinds de introductie van 1992; China, Indonesië, Zuid-Korea, Engeland en Denemarken.

Badminton versus tennis
Heeft badminton iets met tennis te maken? Het lijkt een logische vraag, want beide sporten worden met een racket gespeeld en bij badminton noemen we de shuttle ook wel ‘bal’. De waarheid is echter anders.
In de 11e eeuw werd in Frankrijk een balspel gespeeld, dat vrijwel zeker als de directe voorloper van het moderne tennis kan worden beschouwd: het Jeu de Paume. Het wordt overigens heden ten dage nog steeds in diverse varianten gespeeld. Dit kaatsspel, waarbij een met haar gevulde bal met de palm van de hand geslagen werd, was aanvankelijk bij de geestelijkheid zeer geliefd, maar werd al spoedig het favoriete spel in adellijke kringen. Badminton en tennis hebben dus een andere ‘voorvader’.

Badminton: een zeer intensieve topsport
Wetenschappelijke studies hebben uitgewezen dat tijdens een badmintonwedstrijd van drie sets, die gemiddeld zo'n 45 minuten duurt, de shuttle 20 minuten in spel is. Binnen deze tijdspanne verandert de speler ten minste 350 maal van richting en slaat hij de shuttle ongeveer 400 keer, waarvan 150 keer met een volledige armzwaai. In dubbelspel wordt de shuttle vaak 40 tot 50 maal geslagen binnen de 20 seconden, dat is 2,5 maal per seconde of één slag om de 0,4 seconden! De snelheid van de shuttle tijdens een smash hebben we al vermeld, maar bedenk hierbij dat tijdens een rally meerdere keren gesmasht wordt.
We kunnen ook een Wimbledon finale vergelijken met een finale van het WK badminton. DeWimbledon finale duurde 198 minuten, de badmintonfinale 76 minuten. De tijd dat de bal en de shuttle effectief in spel waren bedroeg 18 respectievelijk 37 minuten. De intensiteit van het spel was bij de tenniswedstrijd dus 9% en bij de badmintonwedstrijd bijna 49%!
De tennisspeler sloeg de bal in totaal 1004 keer, de badmintonner 1972 keer. De tennisser liep ruim 3 kilometer, terwijl de badmintonner ruim 6 kilometer aflegde. De badmintonspeler liep dus dubbel zo ver in de helft van de tijd en haalde bovendien het dubbele aantal slagen. Om op professioneel niveau te badmintonnen moet men dan ook in topconditie zijn.In een typische twee-setter match, kan een speler gemakkelijk anderhalve kilometer lopen.

Het spel met de veren bal is in de loop van de eeuwen geëvalueerd tot een sport voor jongen en oud en verspreid over de gehele wereld. De gezondheidsbevorderende effecten van badminton zijn zonder twijfel groot. Maar het beste bewijs dat badminton tot een vergevorderde leeftijd gespeeld kan worden is in China te zien. Daar spelen opa’s en oma’s badminton en vliegen als herten over de baan. Badminton is een van de populairste sport op de wereld.

---

Belangrijke data in de badminton geschiedenis 

ong. 3000 v.Chr.: Chinezen spelen het spel Cuju, een soort voetbal

ong. 500 v.Chr.: het Chinese spel Ti Jian Z, schoppen tegen een pluimbal is erg populair onder de bevolking 

ong. 1200: een spel waarbij een soort shuttle met de hand overgeslagen wordt is populair in China, Japan en Griekenland 

1500: battledore is op meerdere plekken in de wereld een erg populair spel

1610: oudste door mij gevonden afbeelding van een kind met in de handen een battledore en shuttlecock

1860: Engelse legerofficieren spelen in India Poona, de Indiase versie van batthledore & shuttlecock 

1870: Engelse legerofficieren brengen het spel uit India mee naar Engeland 

1873: het spel wordt beoefend op het landgoed van de Hertog van Beaufort, Badminton genaamd 

1877: de Bath Badminton Club wordt opgericht in Engeland en de eerste spelregels worden op papier gezet 

1878: badminton krijgt in de Verenigde Staten bekendheid met de oprichting van de eerste badminton club, de Badminton Club van New York 

1893: de Badminton Association of England (BAE) wordt opgericht door Kolonel Dolby en is daarmee de eerste nationale bond in de wereld. De Bath Badminton Club gaat op in de BAE

1898: het eerste toernooi wordt georganiseerd door Guilford Badminton Club 

1899: na het succes van het eerste grote nationale toernooi van 1898, organiseerd de Badminton Association een eendags toernooi in de London Scottisch Rifles Hall. Dit was de geboorte van 's werelds grootste en meest bekende badminton toernooi voor mannen; de All England Open Championships. Voor vrouwen is er een ‘onofficieel’ kampioenschap 

1900: er vinden officiële All England kampioenschappen voor vrouwen plaats en dit markeerde het begin van de officiële All-England wedstrijden 

1920: er zijn 300 badminton clubs in Engeland, ongeveer 500 in 1930 

1934: de International Badminton Federation (IBF) wordt opgericht met als leden; Canada, Denemarken, Engeland, Frankrijk, Nederland, Ierland, Nieuw Zeeland, Schotland, en Wales. Dit had tot consequentie dat de Badminton Association voortaan de Badminton Association of England ging heten 

1936: India treedt toe tot de IBF 

1948: de IBF organiseert het eerste grote badmintontoernooi; de Thomas Cup wedstrijden (kampioenschappen landenteams voor mannen die een keer in de drie jaar worden gehouden) 

1949: tussen 1949 en 1967 wonnen de USA 23 keer de World Championships 

1931: in Nederland werd georganiseerd badminton gespeeld (NBB), voornamelijk door tennisers die in de winter in vrom wilde blijven 

1951: grote bloei van de Nederlands Badminton Bond (NBB) onder voorzitterschap van Leen Verhoef 

1956: de IBF.organiseerd de eerste kampioenschappen voor landenteams voor vrouwen; de Uber Cup wedstrijden 

1967: een aantal landen waaronder Nederland vormen een unie die onder meer de Europese Kampioenschappen organiseerd. Deze unie heet van toen af de Europese Badminton Unie (EBU) en organiseerd de Europese Kampioenschappen, de EK voor junioren onder achtien jaar en de Europese Cup wedstrijden voor landskampioenen in clubverband 

1972 en 1988: badminton is een Olympische demonstratiesport 

1977: het eerste kampioenschap om de World Championships wordt gehouden in Malmo (Zweden) 

1992: debuut van badminton bij de Olympische Spelen van Barcelona 

2005  de Badminton Assosiation of England veranderd haar naam in Badminton England 

2005: de Chinese dubbelspeler Fu Haifeng zet tijdens de Sudirman Cup in Beijing het wereldrecord neer voor de hardste smash tijdens een officiële match, welke nog steeds staat.  Een snelheid van 332 km/u.  Voor vrouwen staat het record op naam van Huang Sui (China), met een snelheid van 257 km/u 

2006: in de lente van 2006 wordt besloten het nieuwe rally-point-systeem officieel in te voeren 

2010: de Nederlandse Badminton Bond (NBB) wordt omgedoopt tot Badminton Nederland (BNL)

 

 

---

 

 Feiten en weetjes 

 Badminton lijkt op tv een slome sport Dit heeft te maken met het technisch onvermogen (of onwil) van de specifieke kwaliteiten van badminton in beelden te vangen

- Badminton is in Indonesië volkssport nummer 1 en heeft daar dezelfde status als voetbal in Europa. In China is badminton de meest beoefende sport

- Badmintonners in Indonesië verblijven het hele jaar in een groot internaat waar ze eigenlijk alleen maar eten, slapen en badmintonnen. Je moet er wat voor over hebben om in een selectie te komen

- Een badmintonshuttle kan een snelheid van wel 320 kilometer per uur halen 

- In een typische twee-setter match, kan een speler gemakkelijk anderhalve kilometer lopen

- De beste shuttles worden gemaakt van de linker vleugel van een gans. Hiervoor worden 16 veren gebruikt

- Een shuttle weegt tussen de 4,74 en 5,50 gram

- Naar schatting keken 1,1 miljard mensen naar het eerste Olympische badmintontoernooi op televisie

- Badminton is in Indonesië volkssport nummer 1 en heeft daar dezelfde status als voetbal in Europa. In China is badminton de meest beoefende sport

- Badmintonners in Indonesië verblijven het hele jaar in een groot internaat waar ze eigenlijk alleen maar eten, slapen en badmintonnen. Je moet er wat voor over hebben om in een selectie te komen

- Een badmintonshuttle kan een snelheid van wel 320 kilometer per uur halen 

- In een typische twee-setter match, kan een speler gemakkelijk anderhalve kilometer lopen

- De beste shuttles worden gemaakt van de linker vleugel van een gans. Hiervoor worden 16 veren gebruikt

- Een shuttle weegt tussen de 4,74 en 5,50 gram

- Naar schatting keken 1,1 miljard mensen naar het eerste Olympische badmintontoernooi op televisie

- De grootste shuttle in de wereld kun je vinden in het park van het Nelson-Atkins Art Museum, in Kansas City USA. De shuttles vormen een kunstwerk bij het museum en de grootste is 48 keer groter dan een echte met een gewicht van 2267 kilo (een normale veren shuttle weegt tussen de 4,74 en 5,50 gram)

                              

- Het grootste badminton racket van de wereld staat in St. Albert, Alberta in Canada. Het racket staat naast het aanduidingsbord van de Red Willow Badminton Centre. Het Badminton Centrum is een familie bedrijf gebouwd in 1988 en exclusief voor badminton wedstrijden Badminton lijkt op tv een slome sport Dit heeft te maken met het technisch onvermogen (of onwil) van de specifieke kwaliteiten van badminton in beelden te vangen                                                          

 

- Bij badmintonwedstrijden in Maleisië en Indonesië is een publiek van 15000 mensen heel normaal

- China en Indonesië zijn de meest succesvolle landen, ze winnen samen 70% van alle internationale toernooien

- China heeft in totaal 30 Olympische badmintonmedailles gewonnen sinds 1992. Denemarken is het meest succesvolle Europese land

- De snelheid en uithouding vereist voor badminton is veel groter dan voor welke andere raketsport dan ook

- Met badminton verbrandt  je 476 calorieën, wat gelijk staat aan 2 portie's shoarma met pita brood en saus

- Bij een langer dan normale wedstrijd op topniveau kan de shuttle meer dan 1900 keer heen en weer geslagen worden

- Badminton legend Henry O. Paynter, Brtisch Columbia, overleed op de leeftijd van 98 jaar. Hij was ‘s werelds oudste badmintonspeler door Guinness World Records Inc. in 2003. Hij kwam uit voor de Kelowna Badminton Club

- Badminton maakte haar televisie debuut in 1948

- De hoogste gedocumenteerde snelheid is een smash van Jim Laugesen: 364km/h.  Bij de dames is de hoogst gemeten snelheid eentje van Helene Kirkegaard: 337,2 km/u

 

Badminton en The Guinness World Recods

1. De meeste deelnemers aan een badminton rally
werd 113 bereikt door de leden van de Solihull & Shirley Badminton Club (VK) op Langley Secondary School, Solihull, Verenigd Koninkrijk, op 11 september 2010. De succesvolle poging duurde meer dan 2 min 30 sec en kwam na 14 mislukte pogingen om het record. De deelnemers varieerden in leeftijd 9-70 jaar oud.

2. De langste marathon badminton singles,
is 24 uur 5 min 32 sec door William tien Zijthoff en Johan Drenthen (beide Nederland) in Beilen, Drenthe, Nederland, van 23-24 augustus 2009.

3. De langste marathon badminton dubbelspel
duurde 28 uur 00 min 37 sec door William Ten Zijthoff, Johan Drenthen, Lennart van der Veen, en Aize van der Woude (alles Nederland) in Westerbrook, Nederland, op 21-22 augustus 2010. 

 

De fabricage van veren shuttles

Heb je wel eens goed gekeken naar een veren shuttle. Een vliegertje, lichter dan 5 gram, fragiel van opbouw maar toch bestand tegen de harde slagen. Als ze nieuw zijn, stralend wit met geordende, glanzende veren. Als ze gebruikt zijn, volledig in puin geslagen. De verenshuttle is op zich best wel een knap staatje werk.In 1968 werd de huidige VICTOR Rackets Corp. door Den-li Chen, voorzitter van de bedrijf, opgericht. Het hoofdkantoor van de firma is in de hoofdstad van Taiwan gevestigd, in Taipei, waar zich ook de fabriek bevindt. VICTOR is daarmee de oudste Badminton-Firma van de wereld en heeft zich bij de heropening van de fabriek in Nanjing, VR China, tot grootste fabrikant van toernooi-shuttles ontwikkeld.

Vandaag de dag worden er in Nanjing per maand zo'n 40.000 dozijn, en in Taipei zo'n 12.000 dozijn VICTOR shuttles gefabriceerd. Hieronder vind je een gedetailleerde uitleg, over het productieproces van een shuttle in de fabrieken van VICTOR te Nanjing.De veren voor de shuttles worden met vrachtwagens vanuit de Nanjing omliggende Chinese provincies aangevoerd. Dit zijn veren, afkomstig van ganzen. Ze worden dan grof gesorteerd, met zeep en bleekmiddel gewassen, vervolgens gedroogd (in de winter in speciale droogtoestellen, in de zomer in de zon).Dan worden de veren fijn gesorteerd, rekening houdend met de linkse- of rechtse buiging, breedte (groot - middelmatig - smal). In Nanjing worden 53 machines gebruikt om de veren op maat te knippen. Het sorteren van de veren vergt een zeer grote nauwkeurigheid.Hier gaat het immers om de sterkte van de halm van de veer, de buiging, de dichtheid van de veren en uiteindelijk het afzonderlijke knippen van de veren. De arbeidskracht, meestal vrouwelijk personeel, werkt in een 5-dagenweek dagelijks 8 uur, met 10 minuten pauze om de 2 uur. Per vrouw worden er ca. 14.000 veren per dag gesorteerd!Vervolgens worden de veren met een speciale maat gecontroleerd en nogmaals volledig getest.Dan wordt de kurk, die wordt klaargemaakt met een PU-overtrek en in Portugal aangekocht wordt, klaargemaakt voor het plaatsen van de veren. Machinaal worden er 16 gaten gestanst en de veren worden dan vervolgens hierin geplaatst.De geplaatste veren worden juist gezet, zodat de verenkorf zijn ronde vorm krijgt, daarna wordt het geheel met lijm gefixeerdHet garen wordt met een haakpen in een adembenemend tempo handmatig aangebracht en wordt daarna machinaal verlijmd, wat ervoor zorgt dat de korf zijn stevigheid krijgt.Na het drogen wordt de snelheid van de shuttle getest. Iedere afzonderlijke shuttles wordt met een shuttlemachine door een sportzaal geslagen, en wordt opgevangen in kartonnen dozen, die in verschillende snelheidszones zijn geplaatst. Deze snelheidszones veranderen afhankelijk van de temperatuur en de vochtigheid.Pas dan worden de vliegeigenschappen getest, waarbij alle shuttles opnieuw met de shuttlemachine worden geslagen en door goede spelers, handmatig, afhankelijk van het vliegverloop, in categorie 1 (perfect), 2 (goed) en 3 (slecht) ingedeeld worden.

Uiteindelijk worden alle shuttles in kokers van 12 stuks verpakt, voorzien van een etiket en opnieuw in kartonnen dozen van 25 stuks geplaatst. Deze worden dan in een verzendkarton van 100 dozijn gezet of onmiddellijk in verzendkartons van 50 dozijn, naar de verzending gebracht.

(bron: victor sports)
overgenomen van website BV Breukelen

Sporthal 't Anker
BadmintonClub Mixed is opgericht in 1961, maar pas vanaf 1964 trainden de leden in Beek en Donk, omdat men toen de beschikking kreeg over de gymzaal aan de Otterweg. In het begin van de jaren zeventig kwam men terecht in sporthal 't Anker. In 1972 werden de eerste jeugdleden bij Mixed aangenomen. Die groep bestond uit een achttal meiden van rond de dertien, veertien jaar. De eerste jeugdtrainer wasJan Driessens.
Het liep eigenlijk vanzelf; er kwamen wat jongere leden bij de seniorentraining die ook wel zin hadden in badminton. Men besloot toen om deze groep apart te trainen, voordat de senioren in de hal waren. Men had totaal geen ervaring in het trainen en opleiden van jeugd, maar door eigen ervaring en door schade en schande leert men snel. Daarna ging het bergopwaarts, een jaar later had men al twintig leden. Deze groep trainde van half zeven tot acht uur, daarna kwamen de senioren.
Vooral in de beginperiode was het verloop onder de jeugd erg groot, dat werd beter toen er vaste trainers en begeleiders kwamen. Vanaf die tijd zijn er ontzettend vee! vrijwilligers geweest en ze zijn er nog steeds, mensen die zich gedurende kortere of langere tijd hebben ingezet voor de jeugdleden van Mixed. Zodra een vereniging jeugdleden aanneemt, moet men ook zorgen voor begeleiding en moet er training gegeven worden. Naast badminton werden er ook andere activiteiten georganiseerd, zeker in de beginperiode, door de leden van het bestuur. Later kwamen er steeds meer vrijwilligers en werd er een echte jeugdcommissie opgericht.
In 1973 werden voor de eerste keer clubkampioenschappen voor de jeugd georganiseerd, ter gelegenheid van het 12 1/2 jarig bestaan van Mixed. Het toernooi werd onder meer georganiseerd door Gerard vd. Hurk en Jo Coppens (beiden bestuursleden).

    

Trainen alleen is wel aardig, maar de jeugd vraagt meer. Bij de HBB had men rond 1975 al een poging gewaagd om een jeugdcompetitie van de grond te krijgen. Ook Mixed had toen een team in de competitie maar dat mislukte, omdat de teams maar zelden compleet waren en soms ook gewoon wegbleven. Vanaf 1975 ging het bergafwaarts met de jeugdafdeling, vooral omdat er na het stoppen van de eerste trainer niet alleen een gebrek aan begeleiding was, maar ook een teveel aan verschillende mensen die het niet lang volhielden. Daarbij werden de regels te soepel gehanteerd, men deed maar wat.
Het duurde tot 1977 voordat een nieuwe start werd gemaakt met de jeugdafdeling en er weer sprake was van een jeugdcompetitie. Men begon met één team, dat werd ingedeeld in de C-klasse en met succes. Het team Mixed 1 van toen werd het eerste team van Mixed dat HBB jeugdkampioen werd. Intussen had ‘t Anker vier badmintonbanen gekregen, heel wat beter dan de twee banen voor dubbelspel en een baan met alleen lijnen voor enkelspel, waarmee Mixed het in het begin moest doen. 

De eerste (betaalde) trainer, die zich echt met de jeugd van Mixed bezig hield was Ad Lavalette (trainer van 1976 t/m 1984). Hij was een van de meest populaire trainers die Mixed ooit heeft gehad. Tegelijk met die trainer waren Dora Polman en Annemie vd. Bergh de eerste vrijwilligers voor de jeugdgroep van Mixed die een speciale cursus hebben gevolgd. Zij zijn eind zeventig tot beginjaren negentig de drijvende kracht achter de jeugdafdeling geweest.
De competitie werd naast de training het belangrijkste onderdeel van badminton en Mixed heeft vanaf 1985 elk jaar altijd vijf of meer teams in de jeugdcompetitie gehad. Vanaf 1995 had men regelmatig tien teams of meer, met een record van 13 teams. Daarmee heeft Mixed al meer dan 25 jaar het grootste aantal teams in de HBB jeugdcompetitie. De teams hebben totaal meer dan dertig titels binnengehaald, meer dan welke vereniging ook. De jeugdcompetitie is begonnen in de microhallen in Stiphout, Miero-Hout en Helmond. Na een paar jaar werd sporthal De Braak de thuishaven van de HBB en daar werden alle badmintoncompetities gespeeld. De eerste competitieleider van de jeugd bij de Helmondse Badminton Bond was Piet van Zanten. In 1984 werd hij opgevolgd door Theo Relou. Joop Kerkhof (toen ook weer lid van Mixed) was de HBB voorzitter. 

In 1982 werd er voor het eerste een echt competitieboekje uitgegeven, voorheen bestond het programma uit losse velletjes. Wel werd er in die jaren een soort voor-competitie georganiseerd, vooral om te zien hoe sterk de teams waren. Pas in het tweede deel werd de echte klasse-indeling samengesteld. Vanaf het seizoen 1984-1985 werd er geen voor-competitie meer gespeeld en werd aan de hand van de resultaten van het vorige seizoen, de nieuwe klasse-indeling gemaakt.

Sporthal d'n Ekker
In 1979 verhuisde Mixed van sporthal 't Anker naar de nieuwe grote sporthal d'n Ekker. Er waren zoveel trappen, gangen en ruimten die door de jeugdleden ontdekt moesten worden, dat de trainers maar snel besloten om met de jeugd weer terug te gaan naar ’t Anker. Vooral omdat het in d'n Ekker meer op een speeltuin begon te lijken. Dit was een extra belasting voor de jeugdbegeleiding, want na de jeugdtraining in 't Anker moesten zij snel naar d'n Ekker om zelf te gaan trainen.
Na een jaar werd 't Anker toch maar opgegeven en trainde men van half zeven tot acht uur in d'n Ekker. De jeugdgroep werd steeds groter en er ontstonden flinke wachtlijsten. Men moest soms langer dan anderhalf jaar wachten om lid te mogen worden bij Mixed. Het gevolg was dat men in de jaren 90 een grote verandering ging doorvoeren. De jeugdafdeling werd vanaf januari 1991 in twee groepen verdeeld. De jongste jeugd trainde van half zeven tot half acht en de oudere jeugd van half acht tot half negen. De senioren accepteerden zonder morren dat ze pas om half negen mochten beginnen. Erg veel hielp dat overigens niet, de wachtlijst bleef erg lang.

De jeugdbegeleiding werd steeds verder uitgebreid. Zo kwamen in de beginjaren tachtig onder meer Geri Marinussen en Henri Gruijters de trainersgroep versterken. Ook kreeg elk team toen een eigen teambegeleider. Dora Polman, Wim vd. Wildenberg,Jan Driessens, Frits Rebel en Geri Marinussen waren de eerste teambegeleiders van  Mixed.
Er gebeurde nog meer, men ging over tot het opleiden van eigen trainers. Het bestuur, onder voorzitterschap van Henny Spaan en penningmeester Rien van Kessel, stemden in met het plan van de jeugdcommissie om twee dames van Mixed een opleiding tot A-trainer te laten volgen bij de NBB, betaald door Mixed. Deze dames zouden daarna wel training moeten geven aan de jeugd van Mixed. Het plan was volledig geslaagd. Sandra Driessens en Marlie Fransen (toen nog Mariie Smits) hebben hun stempel gedrukt op hoe de organisatie bij de jeugdafdeling er nu uit ziet.
Sandra en Marlie volgden met succes de cursus en in januari 1995 slaagden zij als A-trainer. Het was erg bijzonder dat zij hun examen mochten afleggen in sporthal 't Anker in Beek en Donk. Natuurlijk was er grote belangstelling van ‘de hele badmintonwereld’. Tijdens hun opleiding moesten ze training geven aan een groep kinderen en die groep kreeg ook training bij hun examen. Het waren de jeugdleden van Mixed, met enkele aanvullingen van leden van BC. Con Brio en BC Rally. Er waren toen al verschillende vrijwilligers bij Mixed die de basisopleiding badmintontrainer hadden gevolgd, waaronder deze beide dames. Eerst in Geldrop, onder de NBB vlag, later in Helmond. De trainingen werden gegeven door mensen van de NBB, maar georganiseerd door de HBB. Deze opleiding was bedoeld om training te geven aan beginners en was een opstap voor de A- trainerscursus.

Moest men in de beginperiode van de jeugdgroep bij Mixed nog negen jaar zijn om lid te worden, later werd dat verlaagd naar zeven jaar. Gewoon om te voorkomen dat kinderen die jonger waren, naar een andere sport zouden gaan waardoor ze vermoedelijk niet meer zouden kiezen voor badminton. Dat gebeurde niet alleen bij badminton. Bekend is dat aspirant-voetballertjes vroeger tien jaar moesten zijn en nu is de grens teruggebracht naar vijf jaar. Tegenwoordig is de minimum leeftijd voor jeugdleden bij Mixed vastgesteld op zes jaar.

Nevenactiviteiten
Naast het gewone trainen werd er veel aandacht besteed aan de activiteiten buiten het badminton. Dat was (en is nog steeds) nodig om de leden vast te houden. Met badminton alleen zou dat niet lukken. Marlie en Sandra hebben jarenlang het jeugdbeleid van Mixed bepaald. Niet alleen de training, maar ook veel activiteiten buiten badminton werden door deze dames georganiseerd. Sinterklaas en carnaval waren de eerste activiteiten, gevolgd door de ‘ouder-kind-avond’ die er later bij kwam. Weer later volgde een compleet kampweekend. 

In de beginjaren tachtig begon men met het organiseren van het carnaval in de sporthal, dat bestond uit verkleed badminton met handicaps. Erg populair was het dichtmaken van het net met zwart plastic, zodat men aan de andere kant niet kon zien wat er ging gebeuren. Ook badmintonnen met andere slaginstrumenten dan badmintonrackets liep goed. Men gebruikte onder met tennisrackets en tafeltennisbatjes. Uiteraard werden er prijzen beschikbaar gesteld. Rond 2000 verdween het carnaval van het programma vanwege een gebrek aan belangstelling. Tegenwoordig staat carnaval toch weer op het programma. 

De sinterklaasviering, met name voor de kleinste groep, wordt al heel wat jaren georganiseerd. Sinterklaas is een keer op bezoek geweest, maar met gebruikelijk was dat er twee of drie Zwarte Pieten uitgenodigd werden. Ook is er wel eens een surpriseavond georganiseerd met cadeautjes. Omdat de concurrentie met het maken van surprises op school toch te groot werd, is men daar vanaf gestapt en worden er tegenwoordig spelletjes gespeeld. Het ‘Zwarte Pietendiploma’ halen is nog steeds erg populair. 

Ook de ‘ouder-kind-avond’ is iets vanuit de beginperiode. Deze activiteit is begonnen als ‘vriendjesavond’, gewoon om leden binnen te halen. Toen de wachtlijsten echter te lang werden is men daar vanaf gestapt en werd de ouder-kind-avond’ ingevoerd. Pp het einde van het seizoen vindt voor de jongste kinderen het apespel plaats met daarna een ijsje. Dan mag de vakantie beginnen 

Traditioneel is het organiseren van de clubkampioenschappen. Deze werden voor het eerst georganiseerd in 1973, ter gelegenheid van het twaalfeneenhalfjarig jubileum van Mixed. Bijna elk jaar zijn deze clubkampioenschappen georganiseerd. Vroeger op de vrijdagavond, tegenwoordig samen met de senioren in een weekend. Het toernooi begint op de vrijdagavond en wordt afgewerkt op de zaterdag en afgesloten met de prijsuitreiking. De prijzen voor de jeugd werden niet gekocht, maar dat waren de prijzen die senioren en oud-jeugdleden ooit hadden gewonnen. Deze prijzen werden opgepoetst en voorzien van een nieuw plaatje. Het totaal liep op van zestig tot zeventig prijzen voor een clubkampioenschap en daarmee bespaarde men erg veel geld. De toernooien voor de jeugd werden georganiseerd door de jeugdcommissie in nauwe samenwerking met de toernooicommissie. De belangstelling hiervoor is altijd erg groot geweest, het overgrote deel van de jeugd deed mee. 

Ook de open toernooien, georganiseerd door de andere HBB verenigingen, zijn jarenlang erg populair geweest bij de jeugd. Het kwam in de jaren tachtig / negentig nog wel eens voor dat je als vereniging niet meer mee mocht doen omdat de inschrijvingen aan de late kant binnenkwamen en dat het toernooi gewoon vol zat. Ook de HBB had een eigen toernooi, de HBB jeugdkampioenschappen. Door de Mixedleden zijn daar veel prijzen weggehaald. Elk zichzelf respecterende vereniging had vanaf de jaren tachtig een eigen jeugdtoernooi en dat betekende dat er soms vijftien toernooien op het programma stonden. Dat gaf wel eens aanleiding tot problemen met de toernooidata, omdat men ook rekening diende te houden met de jeugdcompetitie en de centrale jeugdtraining. Dat grote aantal jeugdtoernooien is allang voorbij. Deels ligt de oorzaak bij de verenigingen zelf omdat de organisatie van de toernooien niet altijd kindvriendelijk was. Vier dubbels in een poule en maar één dubbel dat doorgaat, is niet bevorderlijk voor deelname aan een toernooi. Maar ook het geld ging een rol spelen, de inkomsten wogen niet meer op tegen de uitgaven. Dit terwijl een toernooi vroeger vooral was bedoeld om als vereniging geld binnen te halen. Veel verenigingen, waaronder Mixed haakten daarom af. Er zijn nog steeds een aantal verenigingen die wel een open toernooi organiseren, maar de grote belangstelling die er vroeger was, bestaat niet meer. Elke vereniging is blij als ze voldoende inschrijvingen krijgen zodat het toernooi door kan gaan. Bekend zijn nog het olie-bollentoernooi van HBC Phoenix dat tussen Kerst en Nieuwjaar wordt georganiseerd. Soms werken verenigingen samen, zoals BV. Mierio en BC. Con Brio die jarenlang het ‘Miecon’ toernooi hebben georganiseerd. Ook BC. Dommelen en BCV. uit Valkenswaard organiseren samen een jeugdtoernooi. Ook Mixed besloot om te stoppen met de open toernooien en in de plaats daarvan kwam de Mixed jeugddag. 

Een ander evenement werd voor het eerst georganiseerd in 1990; het jeugd kampweekend. Marcel Janssen, afkomstig uit Aarie-Rixtel, was een van de vrijwilligers van toen. Naast badmintonspeler en jeugdtrainer was hij ook actief bij de scouting. Hij had ervaring hoe een kampweekend georganiseerd moest worden. Helaas kwam Marcel, nog voordat men goed en wel met de voorbereiding van het kamp begonnen was, door een noodlottig verkeersongeval om het leven. Het kampweekend was meteen van de baan. Ook Peter van Leuken had ervaring bij de scouting en dus ging men later alsnog op zoek naar een geschikte boerderij op fietsafstand. Het werd een boerderij bij de Bedafse bergen in Uden. Hier werd,  in juni 1990, voor de eerste keer het kampweekend van Mixed georganiseerd. Dit was het kamp waar de jeugdbegeleiding het meest geleerd heeft. Het kampweekend begon op vrijdagavond, rond vijf uur vertrok men in verschillende groepen per fiets naar de bestemming, nooit verder dan25 kilometervan Beek en Donk. Vervolgens werd er een compleet programma gedraaid voor de gehele groep, die toen bestond uit veertig (in de beginperiode) en later zeventig kinderen. Soms werd voor de jongere en oudere jeugd aparte activiteiten georganiseerd. De groep bestond uit jongens en meisjes in de leeftijd van zes tot zeventien jaar, die natuurlijk allemaal moesten slapen en eten.

Van dat slapen komt op een kampweekend niet veel, dat was de eerste les die de leiding kreeg. Op het kampweekend wordt altijd een nachtspel georganiseerd voor de oudere jeugd. De organisatie van de kampweekenden was in handen van Sandra Driessens en rond 2000 overgenomen door Geri Mariussen, later opgevolgd door Yvonne Laheije. Het Mixed kampweekend is het grootste evenement dat de jeugdbegeleiding van Mixed organiseert. Het kamp werd een dermate groot succes, dat de jeugd dit wel elk jaar wilde. Dat heeft een paar jaar geduurd, maar het bleek uiteindelijk toch te duur te worden en er moest wel erg veel werk verzet worden voordat alles tot in de puntjes geregeld was voor zo'n weekend. Daarom koos men er voor om in de oneven jaren een open jeugdtoernooi te organiseren en in de even jaren ging men op kamp. Vanaf 1992 is om de twee jaar een kampweekend georganiseerd. 

Het open-jeugdtoernooi kwam te vervallen en men besloot om zich ‘aan te sluiten’ bij de clubkampioenschappen die de senioren organiseerden

voor de eigen leden. Als vervanger werd de Mixed jeugddag ingevoerd. De eerste jeugddag bi Mixed werd georganiseerd 2001, ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van BC Mixed. Het idee kwam van Yvonne Lahaije met als thema circus Jopie. Het werd een groot evenement, dat voor de kinderen 's morgens begon met een ontbijt. De leiding had op de vrijdag daarvoor al een instructieavond gehad. De bedoeling was dat de kinderen in groepen werden verdeeld en samen met een begeleider voor een groot publiek (de ouders) een circusact zouden opvoeren. Om de kunstjes te leren werd ‘circus Jopie’ ingehuurd.
Op zaterdagmorgen had men een gezamenlijk ontbijt en daarna werd begonnen met het leren van de verschillende optredens. In de sporthal werd een heuse piste opgebouwd met daaromheen de tribune en het circus kon beginnen. Rond twee uur waren alle bezoekers binnen en begon het optreden van de Mixedartiesten. Na afloop natuurlijk friet eten in de kantine van de sporthal. Voor de kinderen en begeleiding een geweldige ervaring.

Om de twee jaar wordt er een jeugddag georganiseerd, tegenwoordig vooral met een thema. Het vraagt veel ervaring en veel inzet om een goed programma in elkaar te zetten dat interessant is voor jongere en oudere kinderen. Er is regelmatig gebruik gemaakt van de Rollerhal, van daaruit kunnen verschillende spellen worden georganiseerd, telkens met een ander thema. Voor de Mixed jeugddagen is nog steeds erg veel belangstelling, gemiddeld doet 80% van de leden daaraan mee.

Training
De bedoeling is nog steeds om kinderen badminton bij te brengen en daarvoor is training nodig. Om training te kunnen geven zijn natuurlijk trainers nodig. Nu kun je in een hal met tien banen wel een (duur) betaalde trainer neerzetten en verder toekijken, maar dat werkt niet. Er zijn gewoon een groot aantal vrijwilligers nodig om alles te organiseren. Bij Mixed is het gebruikelijk dat gemiddeld per twee banen een trainer aanwezig is.

De training begint met de warming-up, vooral voor de jongere leden iets doen wat ze leuk vinden en eigenlijk geldt dat ook voor de oudere jeugd. Ze dienen wel te leren dat warming up in de competitie, vooral later bij de senioren, toch wel belangrijk is. De training zelf bestaat uit het aanleren van slagen, oefeningen en het spelen van partijen, afhankelijk van de groep. Regelmatig worden er interne toernooitjes georganiseerd. Ook de trainers van Mixed, waarvan een deel een badmintonbegeleiders cursus heeft gevolgd, krijgen regelmatig bijscholing. De eerste die er mee begonnen waren Sandra Driessens en Marlie Fransen. Barry van Heerwaarden is degene die daarmee is verder gegaan. Hij was toen ook trainer bij de senioren van Mixed, maar heeft altijd interesse gehad voor de jeugdafdeling. Zijn taak werd later overgenomen door Thea Kluijtmans, die overigens enkele jaren geleden met Barry samen de nieuwe badminton trainerscursus heeft gevolgd. Omdat Mixed geen betaalde trainers bij de jeugd heeft moet men gebruik maken van vrijwilligers. Deze vrijwilligersgroep bestaat voor een deel uit ouders die zelf ook badminton spelen en wiens kinderen bij de Mixed jeugd spelen. Vaak blijven deze mensen dan als vrijwilliger beschikbaar ook al spelen hun kinderen bij de senioren of zijn ze met badminton gestopt. Een andere grote groep vrijwilligers bestaat uit oud-jeugdleden, die zelf de hele jeugdperiode hebben meegemaakt, die nu zelf ook wel voor een groep willen staan.

Vanaf midden jaren tachtig organiseert de HBB een centrale training. De ‘betere’ spelers mochten op een selectiedag laten zien wat ze in hun mars hadden. Als de trainers van de Centrale Training dat goed genoeg vonden werd men aangenomen. De vereniging maakt uit wie er aan die selectiedag mee mag doen. Een van de bekendste trainsters van de jeugdsectie is Herma van Dalm. Ook Marlie Fransen heeft zich vele jaren ingezet als trainster van de jongste groep bij de centrale training.

Competitie
De jeugd traint om wedstrijden te kunnen spelen. Daarvoor organiseert men bij de HBB de jeugdcompetitie. De jeugdcompetitie wordt gespeeld met teams. Elk team heeft een vaste teambegeleider, ook dat zijn vrijwilligers, vaak (badmintonspelende) ouders. De jeugdcompetitie begon ooit in de Microhallen in Stiphout, Mierio-Hout en Helmond. Maar ook in sporthal 't Anker in Beek en Donk zijn jeugdcompetitiewedstrijden gespeeld. Later kwam daar sporthal de Braak en de Vekahal bij. Enkele jaren geleden werd in de sporthal In Gemert nog competitie gespeeld. Tegenwoordig speelt het hele gebeuren zich af op de zondag in de Cityhal. In de beginjaren had Mixed drie of vier teams, maar dat werden er in de loop van de jaren zeven tot acht teams en al heel wat jaren heeft Mixed meer dan tien teams is de jeugdcompetitie van de HBB. Daarmee is Mixed zonder meer de hofleverancier van jeugdteams bij de H.B.B.

Slot
Hierboven is al aangegeven waar de jeugdcommissie allemaal doet. Maar er gebeurt nog meer. Elke vrijdag, als de kinderen in de hal komen, zijn de netten opgezet en staan er shuttles bij de banen. Ook daarvoor heeft Mixed zijn vaste krachten. Als de competitie begint krijgen de teambegeleiders een tas met alle benodigdheden, zoals telboek, wedstrijdformulier, shuttles enz. Om alles in goede banen te leiden is veel overleg nodig. Daarvoor worden er regelmatig tijdens de vrijdagavond bijeenkomsten gehouden voor alle leden van de jeugdcommissie. Daarnaast zijn er natuurlijk de contacten tussen deze vrijwilligers op de vrijdagavond in de kantine.
Er zal in de toekomst steeds meer van de ouders worden verwacht. Daarnaast gaat de computer en met name het internet, een steeds grotere rol spelen binnen de organisatie  Het is voor te stellen dat alle uitnodigingen, alle vervoersschema's, maar ook het clubblad alleen via de website te lezen zijn. Maar een dibng is zeker; vrijwliigers zullen er altijd nodig zijn.